Strona główna
Od redakcji
Galeria foto
Narodowy Dzień Życia 2015

Galeria foto
Multimedia
Konkurs
pro-life
Newsletter
Wydarzenia
Książka Realitas
Realna Polska
Realny świat
Felieton Króla
Światoogląd
Dorzeczna mowa
Święci w dziejach
Kontakt
Archiwum
Mecenasi
RSS
Realitas.pl na Facebooku®

Wydarzenia
o. prof. Andrzej Derdziuk OFM Cap 2010-10-17

Życiorys ks. Janusza Nagórnego

Ks. prof. dr hab. (Janusz) Jan Kazimierz Nagórny urodził się 1.01.1950 w Korczowie, na terenach, które po roku 1951 zostały zabrane Polsce. Dlatego w dowodzie osobistym miał wpisane, że urodził się w Związku Radzieckim. Następnie przenosił się wraz z rodzicami do Majdanu Górnego, a potem PGR Magdalenka i PGR Podlodów, by od 1961 zamieszkać w Tomaszowie Lubelskim. Edukację na poziomie szkoły podstawowej otrzymywał w Rzeczycy, Łubczu i Tomaszowie. Od 1963 roku uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Tomaszowie Lubelskim, gdzie uzyskał dyplom maturalny w 1967 roku. W tymże roku wstąpiwszy do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie stał się jednocześnie studentem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Studia ukończył obroną magisterium 21 maja 1973 na podstawie pracy Chrystus – Nowy Adam w kontekście paraleli śmierć – życie przygotowanej na seminarium z egzegezy Nowego Testamentu pod kierunkiem o. prof. Hugolina Langkammera. Już jako uczestnik tego seminarium dał się poznać jako samodzielny myśliciel i organizator pracy naukowej.

Święcenia kapłańskie przyjął 12 czerwca 1973 w katedrze lubelskiej z rąk biskupa Piotra Kałwy. Od tego czasu był kapłanem diecezji lubelskiej. Po zmianie granic diecezji w Polsce 25 marca 1992 roku został kapłanem diecezji zamojsko-lubaczowskiej. W latach 1973-1976 pracował jako wikariusz w parafii św. Tomasza (kolegiata) w Zamościu. Był znany jako dobry kaznodzieja i zdolny duszpasterz młodzieży. W 1976 został skierowany na studia specjalistyczne w zakresie teologii moralnej na Wydziale Teologii KUL. Podczas studiów był na pewien czas angażowany do posługi duszpasterskiej w Jarczowie, Brzeźnicy Bychawskiej oraz Łuszczowie jako wikariusz substytut. W 1979 został zatrudniony w KUL na stanowisku asystenta stażysty przy Katedrze Historii Teologii Moralnej. Stopień doktora na podstawie rozprawy: Etyka Przymierza Starego Testamentu. Próba ustalenia zasadniczej problematyki moralnej przygotowanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. F. Greniuka uzyskał 19 marca 1980. W roku 1980 został awansowany na stanowiska asystenta. Od 1984 przez rok pracował jako starszy asystent. Po czym został adiunktem przy tej samej Katedrze, kierowanej przez ks. prof. Franciszka Greniuka. Katolicki Uniwersytet Lubelski był jego umiłowanym przedmiotem wysiłków i poświęcenia. Oddawał wszystkie siły ukochanej przez siebie Uczelni, poza którą nie wyobrażał sobie życia. Bronił dobrego imienia Uniwersytetu i dbał o wysoki poziom nauczania. Mając wysokie standardy wiele wymagał od siebie i stawiał jasne wymagania innym. Niejednokrotnie narażając się, zabiegał o prawdę i sprawiedliwość.

W roku akademickim 1983/84 przebywał na stypendium naukowym w Rzymie jako stypendysta Uniwersytetu del Sacro Cuore w Mediolanie. W latach 1979-1985 wykładał teologię moralną w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie. W tym czasie był dyrektorem Biblioteki tegoż seminarium. W latach 1985-1990 był opiekunem rocznika teologii na kursie „B”. Organizował życie duchowe studentów i budował wspólnotę pracy, modlitwy i radości. Prowadził wykłady w ramach Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Lubelskiej oraz miał zajęcia w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej. Przez kilkanaście lat prowadził wykłady w Podyplomowym Studium nad Rodziną oraz inicjował szkolenia dla nauczycieli w zakresie problematyki rodzinnej.

Kolokwium habilitacyjne odbyło się 13 października 1989 r. na podstawie dorobku naukowego i pracy Teologiczna interpretacja moralności Nowego Przymierza. W 1990 został kierownikiem Katedry Teologii Moralnej Szczegółowej. W roku 1999 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Podstawą był obszerny dorobek naukowy w tym książka „Posłannictwo chrześcijan w świecie” T. 1. „Świat i wspólnota”. W grudniu 2000 został zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. Po reorganizacji katedr w Instytucie Teologii Moralnej został w 2004 roku kierownikiem Katedry Teologii Moralnej Ogólnej.

W dorobku naukowym Profesora jest trzynaście książek samoistnych, dwadzieścia siedem książek wydanych pod jego redakcją jako prace zbiorowe oraz prawie trzysta artykułów. Jednym z największych dokonań naukowych jest Encyklopedia nauczania moralnego Jana Pawła II, której ostatecznej redakcji dokonywał już podczas pobytu w szpitalu. Ks. Nagórny jest promotorem 23 prac doktorskich w tym dwu ze Słowacji, jednej z Białorusi i jednej z Ukrainy. Ostatnie doktoraty zostały sprawdzone we wrześniu 2006 roku. Pod jego kierunkiem napisano ponad dwieście prac magisterskich. Jest też autorem licznych recenzji doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich. Dzielił się z innymi swym doświadczeniem naukowym i organizacyjnym. Chętnie udzielał konsultacji i pomagał w programowaniu rozwoju naukowego.

Przez kilka lat był przedstawicielem KUL w Komitecie Badań Naukowych w Warszawie. Przez jedną kadencję był członkiem Państwowej Akademickiej Komisji Akredytacyjnej przy MEN. Został też powołany przez Ministra Edukacji Narodowej do Centralnej Komisji ds. Egzaminacyjnych. Od stycznia 2003 r. był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych. Cieszył się ogromnym autorytetem, uznaniem i sympatią innych profesorów z tych gremiów, ukazując inne oblicze Kościoła i dyskretnie apostołując. Bronił spraw Kościoła i statusu metodologicznego teologii.

Od 1992 do 2006 ks. Nagórny pełnił funkcje Dyrektora Instytutu Teologii Moralnej KUL. Kiedy rozpoczynał swą posługę na tym stanowisku wówczas Sekcja Teologii Moralnej liczyła kilka osób. Dzięki dalekowzrocznej polityce kadrowej Sekcja, przekształcona w 1998 roku w Instytut, liczy obecnie sześć katedr i miała tyluż profesorów ze stopniem naukowym doktora habilitowanego i sześciu młodszych pracowników. Z inspiracji ks. Nagórnego Instytut zorganizował kilkanaście dorocznych sympozjów na temat przesłania moralnego Kościoła i wydano kilkanaście tomów w ramach serii wydawniczej. Ksiądz Profesor jako wybitny znawca nauczania Jana Pawła II angażował się w pogłębianie i popularyzację myśli Ojca Świętego i inicjował sympozja oraz wydawanie publikacji na ten temat. Braterska atmosfera pracy Instytutu jest owocem zaangażowania ks. Profesora w promowanie młodszych. Posiadając ogromny autorytet zawsze zachowywał demokratyczną formę podejmowania decyzji.

Od początku swej pracy naukowej ks. Janusz angażował się w pracę Ogólnopolskiej Sekcji Polskich Teologów Moralistów. W sposób nieprzerwany uczestniczył w dorocznych spotkaniach naukowych począwszy od 1977 roku. W latach 1980-1986 był sekretarzem Sekcji, organizując spotkania i sporządzając sprawozdania naukowe. Od 1996 do 2006 przez dwie kadencje był przewodniczącym Sekcji, która dzięki jego osobistemu zaangażowaniu stała się forum wymiany myśli naukowej i środowiskiem współpracy wykładowców teologii moralnej w Polsce. Za jego kadencji wydano 10 tomów materiałów ze spotkań naukowych.

Był członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego KUL oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II w Lublinie. Brał udział w pracach Teologów Moralistów Europy Środkowo-Wschodniej oraz teologów języka niemieckiego. Był organizatorem kongresu teologów Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie w r. 1991. W ramach współpracy zagranicznej w 1993 brał udział jako ekspert teologiczny w sympozjum Rady Konferencji Episkopatów Europy w Pradze. Występował w Hanowerze na sympozjum na temat przyszłości Europy. Wygłaszał serie wykładów dla Polonii w Kanadzie, Australii oraz w Niemczech. Kilkakrotnie zapraszano do prowadzenia konferencji dla Polonii w Kanadzie i USA dla podtrzymania ducha narodowego. Wielokrotnie brał udział w kongresach i spotkaniach naukowych krajowych i zagranicznych.

Był uznanym i cenionym kaznodzieją zapraszanym na różne okazje. Wydał drukiem cieszące się powodzeniem dwa tomy kazań na niedzielę i święta. Prowadził wiele serii rekolekcji parafialnych i dla różnych grup duszpasterskich. Prowadził miedzy innymi rekolekcje dla parlamentarzystów RP oraz brał udział w konferencjach tematycznych organizowanych w Sejmie RP. Czynnie współpracował z Pełnomocnikiem Rządu ds. Rodziny oraz Sejmową Komisją ds. Rodziny. Przez kilka lat angażował się w duszpasterstwo służby zdrowia. Był odpowiedzialny za duszpasterstwo nauczycieli. Był często zapraszany na spotkania duszpasterstw ludzi pracy i środowisk twórczych.

Przedmiotem badań naukowych profesora Nagórnego była problematyka moralności społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem posłannictwa świeckich. Opublikował wiele artykułów na tematy społeczne, w sposób twórczy rozwijając myśl Jana Pawła II. Nie będzie przesadą twierdzenie, że był jednym z najlepszych w Polsce znawców nauczania Ojca Świętego. Doskonale rozumiał jego myślenie i był ceniony przez Papieża Polaka. Sługa Boży Jan Paweł II podczas spotkań z naszym Profesorem przypominał, że czytał jego książki. Znawcy teologicznego dorobku Profesora zauważali, że Papież odwoływał się do myśli ks. Nagórnego w swych wypowiedziach. Ks. Profesor jest autorem licznych artykułów naukowych na temat etyki zawodowej, zagadnień z zakresu teologii pracy, kultury, ekologii oraz problematyki małżeństwa i rodziny. Na wielu tych obszarach jego osiągnięcia były prekursorskie i wyznaczały nową perspektywę. Szczególnie cenne były poszukiwania w zakresie antropologii oraz etyki lekarskiej. Zajmował się badaniem moralności Nowego Przymierza. Jego biblijne ujmowanie zagadnień teologicznomoralnych stało się inspirujące dla szeregu polskich teologów. Można powiedzieć, że ks. Nagórny pozostawił po sobie szkołę teologii moralnej inspirującą się jego wrażliwością na orędzie biblijne.

Ks. prof. Nagórny był ceniony jako dydaktyk podejmujący nowe zagadnienia. Oprócz pogłębiania wiedzy w licznych publikacjach naukowych potrafił popularyzować osiągnięcia nauki w licznych prelekcjach, kazaniach oraz felietonach radiowych, które prowadził od wielu lat. Szczególnym powodzeniem cieszyły się jego felietony i wykłady prowadzone na falach Radia Maryja i Telewizji Trwam. Zyskiwał sobie wielu zwolenników bezkompromisowym nazywaniem rzeczy po imieniu i obroną wartości polskości oraz patriotyzmu. Był ceniony za jasność wykładu oraz odważne podejmowanie kwestii społecznych. Jego miły i donośny tembr głosu był łatwo rozpoznawany i trafiał do uszu i serc słuchaczy. Mądre i przenikliwe analizy dopełniane były praktycznymi wskazaniami wypływającymi z ducha Ewangelii. Mimo świadomości, że naraża się niektórym środowiskom nie zaprzestał udzielać się w Radiu Maryja.

Dotknięty nieuleczalną chorobą poddał się w lutym 2004 roku pierwszej operacji, by potem okazywać wielki hart ducha w walce z postępującą słabością. Do końca swoich dni był aktywny i zaangażowany w pracę naukową. Ostatnie poprawki do przygotowanego na poniedziałek (na 16 października 2006 r.) referatu nanosił w przeddzień leżąc już w łóżku. Jego przeżywanie cierpienia potwierdzało nauczanie, które rozwijał w teorii. Okazywał prostą i pokorną wiarę w moc Bożą, opiekę Maryi i wstawiennictwo sługi Bożego Jana Pawła II. Zgadzając się z wolą Bożą, nie uciekał od cierpienia i nie chciał przyjmować środków uśmierzających ból.

Zasnął cicho w Panu w otoczeniu rodziny i przyjaciół w Lublinie, 17 października 2006. Jego śmierć zasmuciła wielu i ukazała jeszcze raz jak krucha jest ludzka egzystencja.

o. dr hab. Andrzej Derdziuk OFM Cap, prof. KUL