Strona główna
Od redakcji
Galeria foto
Narodowy Dzień Życia 2015

Galeria foto
Multimedia
Konkurs
pro-life
Newsletter
Wydarzenia
Książka Realitas
Realna Polska
Realny świat
Felieton Króla
Światoogląd
Dorzeczna mowa
Święci w dziejach
Kontakt
Archiwum
Mecenasi
RSS
Realitas.pl na Facebooku®

Felieton Króla
Mirosław Król 2013-05-25

Św. Jakub Młodszy Apostoł

Dnia 6 maja Kościół czci uroczyście dwóch spośród dwunastu Apostołów: Filipa i Jakuba Młodszego. Dlaczego w czasie tego święta występują oni razem? Otóż kiedy w IV w. odnaleziono relikwie św. Jakuba przeniesiono je najpierw do Konstantynopola, do kościoła poświęconego Filipowi i Jakubowi, a następnie wystawiono w Rzymie bazylikę ku czci Apostołów Filipa i Jakuba Młodszego. Ja przypomnę tutaj krótko sylwetkę Apostoła Jakuba.

Wiemy z Pisma św., że dwóch Apostołów nosiło imię Jakub. Jakub Starszy – brat Jana, syn Zebedeusza i Salome, rybak znad Jeziora Galilejskiego oraz Jakub Młodszy, którego dziś wraz z Filipem czci Kościół. Był on często utożsamiany z rodzonym bratem Apostoła Judy Tadeusza. Nazywany był bratem Pańskim gdyż był blisko spokrewniony z Panem Jezusem. Ponieważ w Palestynie więzy rodzinne były bardzo silne nazywano rodzeństwo cioteczne czy stryjeczne braćmi i siostrami. Jakub pochodził z Nazaretu. Jego matka miała na imię Maria, zaś ojciec Alfeusz zwany był też Kleofasem. Jakub „brat Pański” przewodniczył pierwszej gminie chrześcijańskiej w Jerozolimie. Wiemy z Dziejów Apostolskich, że gdy św. Piotr został w cudowny sposób oswobodzony z więzienia kazał to oznajmić Jakubowi. Podczas Soboru Apostolskiego w Jerozolimie Jakub zabrał głos tuż po Piotrze i wsparł św. Pawła w pełnieniu jego misji wśród pogan. Kilkakrotnie w swoich listach Apostoł Paweł wspomina św. Jakuba. W Pierwszym Liście do Koryntian podaje nam m.in. nieznany skąd inąd szczegół, że po zmartwychwstaniu Pan Jezus pokazał się także Jakubowi. Ale trzeba wspomnieć, że nie brak głosów biblistów, którzy odróżniają te dwie osoby: Jakuba Młodszego Apostoła i Jakuba brata Pańskiego, który nie należał do kolegium apostolskiego i który przewodził gminie Jerozolimskiej.

Św. Jakubowi przypisuje się także autorstwo listu apostolskiego. W kanonie Nowego Testamentu został on umieszczony na pierwszym miejscu wśród tzw. listów katolickich tzn. adresowanych nie do jednego kościoła lokalnego np. w Koryncie lub Efezie, lecz do wielu kościołów. W tym liście autor bardzo silnie zaznacza fakt, że wiara bez uczynków jest martwa. Nie może być ona ograniczana tylko do słownych deklaracji, lecz wymaga konkretnych dowodów przez dobre czyny. List zachęca także do przyjmowania rozmaitych doświadczeń życiowych z pełną radością. Nakłania do ufnej modlitwy zanoszonej do Boga o dar mądrości, dzięki której będziemy mogli zrozumieć, że wartości życia nie należy szukać w przemijających bogactwach, ale trzeba dostrzegać ubogich i potrzebujących oraz dzielić się z nimi. Chrześcijaństwo przedstawiane przez Jakuba jest bardzo praktyczne i bardzo konkretne. Nasza wiara powinna się realizować w życiu, zwłaszcza w miłości bliźniego.

Najstarsza wzmianka o śmierci Jakuba pochodzi od żydowskiego historyka Józefa Flawiusza. Arcykapłan Annasz, syn owego Annasza znanego z sądu nad Chrystusem, wykorzystał nadarzającą się sytuację, która zaistniała w Jerozolimie po odwołaniu rzymskiego prokuratora Festusa, zanim jeszcze przybył jego zastępca Albin. Annasz w 62 r. wydał dekret o ukamienowaniu Jakuba, który został wykonany. Wiemy także z innych źródeł, że ta zbrodnia stała się powodem skutecznego protestu Żydów skierowanego do Rzymu, w wyniku którego Annasz został pozbawiony swego urzędu. Świadczy to o wielkim autorytecie, jakim cieszył się Jakub w społeczności Jerozolimy.

Liturgiczne święto Apostołów Filipa i Jakuba zawsze przypomina nam o początkach Kościoła, przywołuje jego hierarchiczną strukturę, której upływający czas ani nie zmienia, ani nie niszczy. Modny przed paroma laty slogan, który głosił Chrystus – tak, Kościół – nie; jest całkowicie sprzeczny z intencją samego Chrystusa. Działalność Dwunastu Apostołów to najbardziej oczywisty znak woli Jezusa dotyczący istnienia Kościoła i jego misji w świecie. Nie ma Jezusa bez rzeczywistości wspólnoty, którą stworzył i w której się udziela. Dzisiejsze święto Apostołów Filipa i Jakuba uzmysławia nam, że Kościół, do którego przynależymy, został wzniesiony na fundamencie Apostołów, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus (por. Ef 2, 20).

Tekst został wygłoszony w ramach cyklu felietonów „Spróbuj pomyśleć” w Radiu Maryja 6 maja 2013 r.